Toeval bestaat: feit of fictie?

Als je niet meer weet hoe je met een gezelschap de tijd moet doden, ga dan jeu-des-boulen of snijd het onderwerp 'toeval' aan. Bestaat dat wel of bestaat het niet. Na een paar uur beland je dan steevast bij de vleugelslag van de vlinder in Mexico, die uiteindelijk de oorzaak is van een storm in Japan een jaar later. Dus ... toeval bestaat niet!

Ik heb een kortere weg naar deze waarheid gevonden. Gisteren schreef ik in deze column over Gerard, de keizer van het straattheater. En wie kwam ik gisteravond tegen toen we een ijsje namen op het terras van de Richel ... juist, Gerard!! Gehuld in matrozenpak (zie foto) en nu deel uitmakend van 'de Waddenparels' was hij het levende bewijs van de stelling dat toeval niet bestaat, punt uit! Dat maakt Oerol ook zo leuk: je komt op de meest onverwachte momenten en plekken mensen tegen die je kent. Niet toevallig dus, naar we nu weten.

Dat geldt ook voor de ontmoeting met Jurrit Visser, de burgemeester van Terschelling, die de komende dagen deze column zal verzorgen. We zagen elkaar begin deze week, geheel niet toevallig dus, bij het Time-project. Ik zag in zijn grote trouwe ogen dezelfde verbazing over de uitgevoerde muziekstukken als ik ervaarde, met aan het eind ook dezelfde euforie. Ik kan het stokje dus vol vertrouwen in de continuïteit aan hem overdragen, hoewel ...! Heeft hij wel tijd voor dit soort trivialiteiten, nu er op dit eiland zulke belangrijke zaken aan de hand zijn.

Ik noem bijvoorbeeld de archeologische opgravingen van het vroegere Goeverdingen die momenteel in het duingebied boven Hee plaats vinden. Op de maquette (zie foto) is te zien, hoe dit buurtschap er moet hebben uitgezien toen het in 1954 permanent onder het zand verdween. De werkzaamheden en de vele wetenschappers van het vaste land maken veel los in de kleine eilander gemeenschap. Dat vraagt om een subtiele maar wel permanente aandacht van de burgervader.

De cirkel is voor mij nu rond. Ik heb het Oerolthema 'tijd' van alle kanten beleefd. Met de opdracht om nieuwe vriendschappen te sluiten ben ik minder ver gekomen. De vrienden om me heen en het overladen programma maakten de behoefte daaraan minder groot. Wel ben ik me, mede door het schrijven van deze column, nog wat bewuster geworden van het unieke verbond tussen Oerol en het Wad. En dat is toevallig geen fictie maar een feit.

Emiel Wegman
vrijdag 20 juni

Ga naar de Oerol - special op deze website
Oerol Column 13/14 juni