De keizer van de straat

Eindelijk echt Oerol-weer met regen en wind. Dat geeft een extra dimensie aan het festival. Iedereen blijft lekker liggen in zijn, haar of hun tentje. Geen rijen bij Deloitte en Touche, ofwel toilet en douche, wat vriend Willem altijd zei. Dat geeft al de graad van meligheid aan die we zo halverwege Oerol bereikt hebben. De goeie instelling om het eens te gaan hebben over dé kern van het Oerol-festival ... het straattheater. Want wie een dagje -de beginner raad ik aan met een half dagje te beginnen-  straattheater 'gaat doen' zal merken dat hij in een staat van ... ja toch meligheid geraakt. Maar dan wel van de goeie soort, waarbij zelfs de grootste plurk tot humor in staat blijkt.

De koningen van het straattheater waren natuurlijk de Doetjes uit Tilburg, die jarenlang met hun 'Tour of Doetjes' de klinkers uit de straten van West en Midsland hebben gespeeld. Met als keizer met zijn ukelele natuurlijk 'hoofddoet' Gerard (op de 1e foto links). Ooit begon hij zo'n 20 jaar geleden met de act 'Wil wil wel', verkleed als dame met een grote blonde pruik. Je moest beslist buiten de eerste meter publiek blijven, wilde je veilig zijn voor zijn vlijmscherpe grollen. Als sterk verbeterde versie van Willy Alfredo rijmde hij er in zijn geïmproviseerde liedjesteksten lustig op los ... over jouw rug. Dat smeedde dan weer een hechte band tussen de rest van het publiek: zo gaat dat !

In de Doetjestijd was hun topnummer: 'Wij zien de zon, wij zien de zee'. Oorspronkelijk een mislukt nummer van ene Jop, maar door de Doetjes tot ongekende hoogten opgeleukt. Collega's van de provincie Fryslân herkennen dit lied ongetwijfeld als slotnummer in de uitvoering van MEE Fryslân voor de pauze in het laatste provinciale cabaret. Ik ben voor die versie toen op zoek geweest naar Gerard. Een paar jaar geleden sprak ik hem op Oerol, toen niet meer met de Doetjes, maar met weer een nieuw groepje vrienden om zich heen. Van vriendinnen hield hij niet zo begreep ik. Ik weet uit dat gesprek dat hij uit Tilburg komt, daar actief was als uitbater van meerdere horecagelegenheden en ook in de organisatie van 'Roze Maandag, de jaarlijkse gay-parade, aldaar. Nu runt hij een bureau dat voor bedrijven teambuilingachtige trips en trainingen organiseert. Ik heb me bijna dood gegoogeld, maar het is me niet gelukt om hem te traceren. Daarom maar zonder toestemming plagiaat gepleegd, wat hij natuurlijk zelf al gedaan had bij Jop. Ook de rol van ene Adje in de band was geweldig, een loser van jewelste. Als het hem te veel werd, en dat werd het al gauw, dan begon hij te hyperventileren. Hij blies dan wild in een plastic zakje om weer bij zinnen te komen. De tegenwoordige Adje in de shows van Paul de Leeuw is zonder twijfel een voortborduursel op deze act.

Het voert te ver om alle straatartiesten op Oerol zo in het zonnetje te zetten. Kern is, dat het straattheater natuurlijk een belangrijk samenbindend iets is op het festival. Het is er altijd en overal en bij het kijken ernaar voel je je als Oerol-massa een met elkaar. Hoe anders dat kan zijn in een kleine gemeenschap zagen we gisterenavond in Loods Kinnum bij Bonanza van Berlin. Daarin op 5 schermen het op film vastgelegde waar gebeurde verhaal van een geïsoleerde kleine gemeenschap van 7 mensen in 5 huizen in het gehucht Bonanza. De interviews gaven een onthutsend beeld van de haat en nijd die tussen mensen onderling kan ontstaan en blijven bestaan. Onthutsend, omdat je elkaar juist in zo'n kleine gemeenschap zo nodig hebt. Oorzaak naar mijn interpretatie, het hebben van verkeerde vooringenomen beelden (paradigma's) van elkaar en elkaar bedoelingen. Het 'niet luisteren' naar wat de ander écht zegt versterkt dit vervolgens, waarna al snel een point of no return wordt gepasseerd en men elkaar bijna letterlijk naar het leven gaat staan. Nee, geef mij dan maar de Oerol-massa.

Emiel Wegman
donderdag 19 juni

Ga naar de Oerol - special op deze website