Sex op Oerol!

Ik weet dat dit een gevaarlijk onderwerp is, zeker voor een beginnend columnist en   in het bijzonder op Oerol. Daar wordt je geacht in hogere sferen te verkeren en je niet met zoiets ... eh ... banaals bezig te houden. Maar als je gelijk in het diepe springt   met een dagelijkse column, dan moet je wat. Vandaar! Bovendien vind ik sex iets dat pas echt wat wordt als je er de tijd voorneemt en die is op Oerol volop voorhanden.

Ik werd al een beetje op het spoor gezet door Joop Mulder met z'n 'kraamkamertheorie'. Het Wad als kraamkamer voor de Noordzee en Oerol voor jong talent. Dan verwacht je toch ergens op het eiland sporen te gaan vinden van waar jong talent met een mooi woord wordt 'geconcipieerd'. Dat is immers een absolute voorwaarde wil het ooit tot een echt kraambed komen. En ja hoor, de eerste heuze Oerolvoorstelling die ik bezocht was gelijk raak! In Gran Reyneta met 'Les cauchemars de Toni Travolta' was dit het centrale onderwerp. We mochten getuige zijn van de conceptie (een vluggertje trouwens) in een verticaal bed en waren vervolgens live aanwezig bij een dubbele bevalling (zie foto). Dat het er daarna niet bepaald zachtzinnig aan toe ging is slechts een ondersteping van de stelling in de eerste regel.

Vervolgens waren we op het groene (yuppen)strand getuige van écht jong talent. Drie meisjes van een jaar of 10 hadden van de vette zwarte wadklei 2 zeehondjes geboetseerd: een moeder met haar jong. Jong talent in het kwadraat dus. Toen mijn vriendin, met wie de vriendschap overeenkomstig de Oerol-opdracht om toch vooral vriendschappen te sluiten met de dag hechter wordt, zich ermee ging bemoeien, gebeurde er iets merkwaardigs. Zij kneedde voor de meisjes twee zachte rond heuveltjes vlak naast elkaar en daagde ze uit om dat begin van de zeemeermin af te maken. De meisjes riepen in koor, dat ze borsten vies vinden en gooiden er gelijk een paar handjes met zand overeen. Opnieuw zag ik dit als een bevestiging van mijn beginstelling. Zelfs een indirecte toespeling op sex kan, zeker voor jong talent, niet zonder gevaar zijn.

Bij de muziek van André Manuel belandde ik vervolgens in rustiger vaarwater. Tenminste wat het onderwerp van de column betreft, niet de muziek. Ondanks de gedeprimeerde staat van zanger André zelf, was de muziek bij vlagen opzwepend. Van de teksten van André ving ik slechts 2 intrigerende flarden op: 'ik wil niet meer!' en 'ik wil wéééég!' Van een van mijn vrienden hoorde ik dat André Manuel ook cabaretier is en soms op zondagochtend 5 voor 8, vlak voor 'Vroege vogels' een radiocolumn heeft. Alles combinerend begreep ik dat het vak van columnist blijkbaar toch niet zonder gevaar is en dat ik aan hem voor het onderwerp 'sex' niet veel zou hebben.

Tot slot van de avond bezochten we het Timeproject op het Geitenweidje. Daar kon ik lange tijd niets opwindends aan ontdekken. De 4 bands uit Griekenland, Egypte, Frankrijk en Skandinavië hielden ons met onsamenhangende muziek en dito lichtbeelden lange tijd in het ongewisse van hun bedoelingen. Echter deze lange aanloop bleek nodig om het slot extra tot zijn recht te laten komen. Het geheel mondde namelijk uit in een opzwepende en volstrekt harmonieuze orgie van geluid, dat ik als inleiding op de nacht niet had willen missen. Op de camping aangekomen namen we met z'n zessen nog een lekkere afzakker en tolden toen met de geluidsorgie nog tussen de oren in hogere sferen het bed in.

Emiel Wegman

Ga naar de Oerol - special op deze website