De gedichtenwedstrijd Zomer 2007 liep van 1 juli t/m 31 augustus 2007. 

Uitslag:
Chris Bellekom wint de hoofdprijs, het prachtige boek 'Wadden - verhalend landschap', met zijn gedicht 'Jutter' - een uitgebalanceerd gedicht met een uitstekend gebruik van metrum en een mooie beeldspraak. De tweede prijs, twee toegangskaarten voor Ecomare, gaat naar Eva Janssens ('Schiermonnikoog'), de derde prijs, tevens twee toegangskaarten, is voor Irma Marinus voor haar gedicht in een foto.

De ingezonden gedichten:

een huiler
zoekend naar zijn moeder
lag al een tijdje op het strand
 
meeuwen
hoog in de lucht
leken het verdriet niet te merken
 
Ecomare
altijd paraat
gaf de nodige zorg en liefde
 
de Waddenzee
voorzien van voldoende voedsel
nam het dier weer met zich mee

Enrico Poleijn, Dordrecht
_______________________________________

wat een genot
wat een plezier
'k ben zo verzot
op dit eiland hier
 
de weidse blik
de frisse wind
'k heb erg veel schik
dit eiland bindt
 
je raakt niet uitgekeken
je voelt je thuis
't is als een warme deken
dit knusse eilandhuis
 
toch moet je gaan
toch weer naar de overkant
'k laat een traan
om Texel, mijn eiland

Bea Pehlig, Groningen
________________________________________

Met mijn gedachten in de wolken
zacht zand knispert tussen mijn tenen
denk ik aan de laatste woorden die jij tegen mij sprak
lieveling
jij moet niet wenen
omdat ik nu moet gaan

Vogels schreeuwden met mij
de longen uit mijn borst
maar jij was verdwenen in de zee
en nam mijn toekomst, hoop en verlangens
voor eeuwig met je mee

Chantal Kuipers uit Stadskanaal
________________________________________

Soms, op een eenzame dag
verlangt mijn hart
naar dat ene plekje daar
bij het rustige, kalmerende zeewater.

Een enkele keer
pak ik je foto erbij
huil ik een zoute traan
omdat ik je trotsheid mis.

Nu breng ik mijn tranen naar zee
eenzaam zit je daar te wachten
je bent een eenvoudige zeehond
die niet meer vraagt dan

een thuis op de wadden.

Jenneke de Lange uit Bergentheim
________________________________________

Zachtjes tikt de regen op de ca-ra-van
O, wat ben ik heden blij
Die regen die zegt mij dat ik vakantie heb
De zon die schijnt ....  maar niet voor mij!!

Refr:
Weet je wad
Stap es op
Vier op een rij
Leve ook mijn oksels
Want ze zijn zweetvrij
Maar gauw weer op naar huis
Dan kom je lekker bij

De kinderen genieten er het meeste van
Het dak dat vliegt er bijna af
De dokter heeft gezegd dat ik het nodig had
Ontspan je vriend, je bent bek- af

Refr.
            
Mijn korte broek die ligt al lang weer in de tas
De zonnebrand er boven op
Nog even en ik trap weer naar m'n baasje toe
k` Was zwart, nu heb `k een grijze kop

Girbi Brandsma uit Heerenveen
________________________________________

Slenterend over het strand

onze voeten wegzakkend in het zand
lopen we hand in hand
mijn z'n tweetjes langs de waterkant.

De zon zakt weg in de Waddenzee
de golven dansen mee
we aanschouwen het tevree
romantisch met z'n twee.

Je lippen raken me zacht
het voelt nog heerlijker dan ik dacht
je kijkt me aan en lacht
wij met z'n twee in de nacht.

Ik glimlach terug naar jou
zeg dat ik voor altijd van je hou
jij wil mij als je vrouw
en belooft me eeuwige trouw.  
 
Daneels Lies uit Herenthout België
________________________________________

op de duintop zit een jutter
te staren naar een oceaan
waarover steeds gezongen wordt
waarover steeds wordt heengegaan
door koopvaardij en visservloot
boot na boot na boot tot dood

het is zijn brood

onder brullend zilten koppen
wit schuimende razernij
alles kapotgeslagen naar de knoppen
het verleden komt verschrikkelijk nabij
want na het razen en het schreeuwen
komt het ruisen murmeren fluisteren
daar onder grijze vlokken meeuwen
zit een jutter te luisteren

over wangen stroomt een zee
geboren in het natte zand
verdwenen naar dat nieuwe land
de jutter, hij leeft mee

Chris Bellekom uit Gouda
________________________________________

Het hoofd boven water
Zand in zicht

Menig geen aandacht te kort
Onzichtbaar zonder licht

Het kussen van de zee
Van smaad beticht

Onder de loep vergroot
In een glazen gedicht

Davey Hoppema uit Rotterdam
________________________________________

Boven op de dijk,
Starend naar het wad,
En in de verte de ondergaande zon,
het water spiegelglad.

Lopend naar beneden,
over je zelfgemaakte pad,
kijkend naar de schelpen,
o wat fijn hier bij het wad.

Doorkruist de grote vlakte,
Je baant een weg naar het mooie wad,
En dan sta je in de blub,
Die rust,de ruimte,o wat fijn is dat.

Turend naar de watergrens,
De sporen van de zee,
De gestrandde schelpen en diertjes,
Die nam het water mee.

Luisterend naar de geluiden,
De geluiden van de natuur,
Ze vertellen je een verhaal,
Elke minuut,elke dag,elk uur.

Ik voel me hier zo vredig,
Veilig en vol plezier,
Ik geniet van het wad,
Van ieder moment hier.

Ik loop hier op de zeebodem,
En toch word ik niet nat,
Een onbeschrijfbaar fijn gevoel,
Zo hier bij het wad.

Het wad ontstaat bij eb,
En gaat weer weg bij vloed,
Wat is het toch bijzonder,
Wat de natuur zoal doet.

Weer boven op de dijk,
Nog 1 keer kijk je langs het pad,
Die ongelofelijke mooie plek,
Die plek,ja bij het wad.

Foke Geevers(14 jaar) uit Roosendaal
________________________________________

Hoge golven overspoelen

alles
en komen af op verwoestbare gronden
rillingen,
ijzig koud

Een donker tastbaar moment
verstikt in water
gedwongen om er doorheen te gaan
geen weg is er meer terug.

Alles is verloren
hou vast
laat niet los
wees niet bang.

Plotseling,
de Hemel geeft haar licht,
ademloos
een blik omhoog
de zon,
schijnend door alle woeste golven heen

Zacht fluistert de wind,
gered
een diepe zucht
een diepe rust

Het water kabbelt verder
in evenwicht
Een adembenemend moment
wachtend
op de volgende golf.

Janine Lemans uit Vriezenveen
________________________________________

De waddenzee, het woelige water.
Stroomt in dezelfde richting als mijn gevoel.
Roekeloos zijn weg volgt, zonder enig doel.
Is het de wind die zachtjes fluistert, hoe de zee zijn weg moet gaan?
Blaast hem zachtjes als maar verder, om op het einde terug te gaan.
Neemt voor even al je zorgen een momentje mee.
Daarna terug naar de bewoonde wereld, het eilandje in zee.
 
Daisy Doornkamp uit Maarn
________________________________________

De wind fluistert

het zand geruisloze geheimen toe,
als een parelketting gekoesterd
in zilte zeelucht.

De wolken
waden in 't woelige waddenwater
verdronken in vriendschap.

De zwatelende zee
kust de hemel korenbloemblauw
en wenst

altijd te zullen
zijn.

Eva Janssens uit Vlezenbeek - België
____________________________________________

Langs de wadden,
in de richting van je doel,
een oneindig einde
een wereld voor je,
met elke dag
een nieuwe richting

J. Mans uit Wijk en Aalburg
________________________________________

Kriebelend op mijn huid word ik bespied door haar

fel schijnend in mijn gezicht
grijpt zij mijn dromen

al struinend door de duinen loop ik in haar kringloop

met het rode zomerlicht
laat zij de zee stromen

kussend in de zee gevangen in het seizoen

waar jij nooit bent geweest
gegrepen door lichte nacht

verwarmend in mijn hart geeft zij mij die liefde

kleurt zij mijn geest
waar ik ieder jaar op wacht

Esther van Haren, 13 jaar, uit Ravenstein
________________________________________

Wolkenvergadering  2007-06-30

Wolken verzamelen zich boven het Seinduin op West in alle soorten en maten. Het is druk vergaderen want morgen moet er heel wat gewaaid en geplensd worden.

Een oude wolk houdt zich wat afzijdig. Hij moet morgen weer Amsterdam doen en die is best groot. Zachtjes rust hij op het wad zodat de veerboot zich vaag en blauwig een weggetje moet wanen naar de haven.

Kleine wolkjes huppelen een beetje boven de antenne verderop. Mogen ze morgen hun eerste dorpje doen?

Een lange volwassen wolk spiegelt zich in de natte Noordsvaarder en bedenkt dat hij zal voorstellen of hij de Friese Meren mag doen. Hij houdt van de nat-glinsterende zeilpakken, de geur van Berenburg en warme koffie.

De allerjongste wordt tot de orde orde geroepen. Hij rent achter jonge kluutjes aan op het wad naast het Groene Strand. Maar ze moet naar bed, morgen mag ze mee kijken naar het omwaaien van een hoge boom.

De vergadering loopt ten einde. De lucht wordt rustiger, al die kleine zweetdruppeltjes vallen niet meer.

En om 4 uur 's nachts begint het grote Plenswerk.

Cor Bakker
________________________________________

De goudgele zon
Verwarmt mij
En nodigt me uit
Voor een frisse duik
In het golvende water

Het warme zand
Verleidt mij
En doet me neerstrijken
Met mijn laken
In de fijne, zachte korrels

De zilte zeelucht
Kriebelt mij
En blaast mijn vlieger
Hoger en hoger
In deze oase van rust

Het kabbelende water
Hypnotiseert mij
En doet me rennen
Naar het dichtstbijzijnde
toilet

Eveline Wit uit Etten-Leur
__________________________________________

Zacht zuigt de blubber
aan het grijsgroene rubber

sssjjlllllp, sssjjlllllp
sssjjlllllp, sssjjlllllp
etcetera

de horizon laag
het water steeds hoger

sssjjlllllp, sssjjlllllp
sssjjlllllp, sssjjlllllp
etcetera

eerst nog onthaastend mens
nu weer haastig als een forens

sssjjlllllp, sssjjlllllp
sssjjlllllp, sssjjlllllp
etcetera

K. Hoogmoed uit Castricum
________________________________________

Waar is de Zeeuw, Zee
Waar is het strand
Waar zijn de schelpjes
Waar zit ik mee, meeuw

Waar zijn de Kanen
Dat is hun trots
De zee is niet bang man
Daarom geen hanen

Waar zijn de besjes
Die komen weldra
En later de massa
Wild groeien(-)de kersjes

Daar groeit de zeekraal
Daar is het stil
Daar bloten de voeten
Daar waar ik dwaal

Elsje en Cor Bakker
________________________________________

De wind blaast door mijn weerbarstig haar,
Met mijn ogen half-dicht.
Speelt er zich een zwak schaduwspel af,
Verweven met zilver zonlicht.

Prikkelende zeelucht laat me het wad proeven,
Ongerept en puur.
Omgeven door prachtige kleuren,
Volmaakt gelukkig in dit veranderlijke avontuur.
De golven, de vogels, de wolken, de stilte,
Middenin het getij.
Wil ik altijd blijven wonen, in gedachten verzonken,
Diep vastgezogen in die waterdichte laarzen van mij.

Kirsten Steins uit Urmond
________________________________________

Aan de voet van het duin
stuift de wind door het zand,
doet een greep naar je jas,
duwt een zeilende meeuw,
 
schuimbekt beneden
de brullende branding
en teistert het strand
met zijn woedende kracht,
 
voel je je zeldzaam
betoverd en nietig,
meedogenloos snel
wordt je voetstap gewist.
 
Wil Preisz, uit Coburg BRD
__________________________________________

De stille stilte
Die zuigt
Mij mee
Ik verdwijn
Niet

Ik sta
In kracht

De krachtige kracht
Die zuigt
Mij mee
Ik zie het
niet

onbedoeld
gevoeld

Roger Dragstra uit Delfzijl
________________________________________

Schotsen kruipen de dijk op
Geduwd door de wilskracht van wanhoop
Om
Te sterven in de armen van de zon

Willemein Hassink uit Hilversum
________________________________________

Alles in één eiland
alles in één droom
drukke weg achter stille huizen achter stillere
tuinen achter nog stiller duin

achter de weg een kaars-wand van donker groen
kaars = slachtoffer-dader = een wit blok
beslist geen schuin dak als barak
ontoegankelijk wit blok

dellewal wandelend duin-groen-zee
kies ik baaiend boven badend
langs wad of nat
naar hanskeduneâ??s schuine dak
velen, eten, preken, slapen, straf van kaars

pas later zie ik naast het vriendelijk rode dak
het witte blok

met kaars op avond-groep-aktiviteit-bedevaart
omhoog langs donkergroene wand, langs bunkerwand
uitzicht over
meer van dat - en - das meer
lokt

naar ingesloten helmedunehei
dromen verbonden via luisterende antenne
onzichtbaar aan de overkant
pact van spriet en ziel

groen omvat wit omvat teveel
gedroomde tekens op pad door hei
gedroomd dorp  in zee bij eb
kaars ging uiteindelijk naar de overkant

en alleen het droomeiland heeft zijn rivier

Cor Bakker
_______________________________________

Geluid van golven als muziek
Waar schuimkoppen op dansen
De kleur van water
Blauw dan weer groen om het even
Wolken daarboven die een voorstelling geven

Zeilend op de wind
Krijsen meeuwen hun genoegen
Duikend naar dat kreeftje die
Uitgespuwd en als prooi verlaten
Wanhopig zoekt naar veiligheid
De armen van de zee waren haar even kwijt

Geur van de zee
Geluid van golven
Dansend op gezang
Leegt mijn hoofd van onbelang

Willemein Hassink uit Hilversum
__________________________________________

't Is niet
dat het landschap zich ontvouwt
hier op het wad.
Het ontrijst, ontworstelt zich
voor een ogenblik aan zee.
Het haalt diep adem
en bruint zich aan de zon.
Om zich vervolgens
met tegenzin
weer te verliezen aan het water.

Keer op keer
wordt het mysterie van Atlantis
hier getoond
en weer ontrafeld.

Jilt Sietsma uit Den Haag