De winnaars van de gedichtenwedstrijd lente/zomer 2006 zijn bekend.

De 1e prijs, het prachtige boek (incl. DVD) 'Opgewarmd Nederland', is gewonnen door A.H. Fluitman met het gedicht 'Storm van alle tijden'.
De Eervolle Vermeldingen, met als prijs 2 gratis entreekaarten voor Ecomare op Texel, zijn voor: Vicky uit Boxmeer met het gedicht 'Wantij' en Wil Preisz uit Coburg (BRD) met het gedicht 'Eenheid'.
Het gedicht 'Waddenzee' van de 8-jarige Vince Verspeek vindt de jury een Extra Aanmoedigingsprijs waard. Ook hij krijgt 2 gratis entreekaarten voor Ecomare op Texel.

De jury wenst de winnaars heel veel plezier met hun prijs.

we lopen langzaam naar het noorden
het eiland wandelt zuidwaarts
komen we dichter
of dwalen we steeds verderaf?

in de stilte waait je hart
voorzichtig naar het mijne
en ik vraag me af
hoe lang nog

als water in zand
sijpel je in me binnen
je dringt steeds dieper tot me door
ik ben een wad, gevuld met water

je hand verbindt mijn vingers
mijn huid zindert
het kookpunt nadert
de samensmelting

Ann Langeraet

Kinderen creeéren toekomst.
Beven en trillen doet moeder aarde,
onder hun voeten, weggeslagen.
Natuur kan dodelijk zijn, heftiger
de mens.
Uiteengespat stil, verlangen.
Tranen onder daglicht, niets meer
in zicht.Horizon schenkt licht.
 
Creative krachten, bundelen.
Natuur-en water is structuur.
Overleven om gas terug te geven.
Herhaling der geschiedenis, toont inzicht.
De wadden wil blijven de wadden.
Kinderen creeéren toekomst.
Horizon schenkt licht.

Gré Bokhout

Ik hou van het Wad,
het doet me wat.
Het is allemaal zo puur;
de rust, de natuur.

En ik denk:
?Ik hou van het Wad,
Het doet me wat??

De vrijheid van de zee
neemt mijn gedachten mee.

Ik hou van het Wad,
het doet me wat.
Zo mooi en wat een rust;
de zee en de kust.

En ik fluister:
?Ik hou van het Wad,
het doet me wat??

De kracht van de zee
neemt mijn woorden mee.

Ik hou van het Wad,
het doet me wat.
Dit mag een mens niet missen;
mooie schelpen en vissen.

En ik voel:
?Ik hou van het Wad
het doet me wat??

De glimlach van de zee
neemt mijn gevoelens mee.

Het Wad,
het Wad,
het doet
me wat.

Esther van Haren uit Ravenstein

Aan de randen van het wad schuimt urenlang
de zee en zendt haar golven over
laaggezonken banken tot de stranden
waar mensen zich verpozen in het zand

ik zie daar grote mensen kuilen graven
zie ze scheppend in het zand
zie ze beelden vormen met hun hand

niet veel verder zie ik kleintjes
met hun handjes water scheppen
in de kuiltjes die ze graven
dromend van hun binnenzee

en ik trek verder langs de branding
en met mij meeuwen zwevend tot aan
gewassen duinen waar ze keren

daar zie ik geen mensen meer
en  ik trek verder tot het einde
waar het eiland zich verstopt
waar duinen dalen tot de zee

daar maak ik mijn ronding met rechts
nog golven spattend op de stranden
en links de beelden van een zachte waddenzee

die zich terugtrekt naar het noorden
met daarachter eerste drooggevallen
banken waar strandlopers gretig landen
voor de wormen in dit vers gevallen zand

Joan A.M. ten Hove uit Malden

Water tussen mijn tenen
Ik ben hier eerder geweest
Wind in mijn haren
Was jij er toen ook?

De geur breekt mijn geheugen
Even verlies ik mijzelf
Dan zie ik de kleur van water
En ogen die mij aanstaren

Ik ken deze plek
wij zijn er eerder geweest
maar nu niet meer
Wat doe ik hier?

Een korrel zand
De belofte aan de parel
Ik houd van deze plek
Zoals ik ook van jou hield

Hier was de eerste keer
Niet de laatste
Waar ik jou zoende
En het water mijn voeten kuste?

Marcel Verhiel uit Heerlen

Langzaam wandel ik over de duinen
En kijk ik naar de zee
Ik hoor een vaag geroep
Ga met mij mee
Langzaam voel ik een verlangen
Om over het strand te rennen
En mijn koude wangen
Op de schepen te leggen
En dan zoeken naar schelpen
Die rust uitstralen
En me helpen
Een innerlijke rust te vinden
Want de rust op het strand
Voelt heerlijk aan
Langzaam wandel ik nu op het zand
En bedenk wat ik voel
Ik kijk naar de zee
En voel een drang
Ik wil mee
Maar ik blijf langzaam lopen
En ga maar steeds door
Ik kan alleen hopen
Dat ik de rust vind
Ik kijk naar de ondergaande zon
En ik voel de warmte
Langzaam loop ik naar de horizon
En verdwijn ik in de rust

Karen van de Goor uit Brunssum

Alsof ze elkaars spiegelbeeld niet willen breken
Voorzichtig dat zij lopen, even blijven ze steken
Blijven met alle zorgzaamheid kijken
Is het de overkant die ze willen bereiken?
Voordat ze in het diepe gaan
Bang dat ze niet op het water kunnen blijven staan

En elke keer
Verdwijnen ze weer
Nemen elkaar mee
Weg van de Waddenzee

Verena Keyner uit Waalwijk

Grote stenen verankerd in zand
Trekken - maar houden statisch stand
Maar ze slijten - zoveel is bekend
Alles los zand - verliest zijn kracht
Speelbal van wind - einde pracht

En dan de motor: vuur en stoom
Een pijp vertelt het aan de wolken
En meeuwen cirkelen pratend loom
En liegen simpele vogels toe
Die met kleine rondjes het vuur ingaan

Vlieg mee naar dat kleine planeetje:
In dat zaaltje van 't kleine café
Verschuilen zich
Niet hinderende kinderen

Cor Bakker uit Amsterdam

Aanspoelende schelpen
tonen de afdruk van golven,
herhalen het ruisen van de branding,
torsen in laagjes diepzeegeheimen.
Gepolijst door het zand,
verstrooid en verlaten,
en tenslotte gevonden
langs de golvende lijn van het wad.

In je handen ontstond
een zelfde, unieke afdruk,
vloeit er zilt bloed door je aders,
koester je eigen herinneringen.
Gevormd door je mens-zijn,
en op jezelf teruggeworpen,
kijk je gaandeweg achterom
als naar je voetspoor bij opkomend water.

Wil Preisz uit Coburg BRD

Op het eiland is genieten van de rust.
De zeemeeuwen aan de kust, die hebben hun eigen liede.
En de weidevogels zoals de schoolekster, grutto, kievit en een paar
zwanen op de miede.
Aan de oostkant van het eiland, ligt het paradijselijke oerd en de hon.
Hier gaat de natuur zijn eigen gang.
Er heerst een rang.
Duindoorn en vele andere andere soorten planten en bloemen leven hier.
Net als het vroegere dorpje Sier.
De luchten zijn zo prachtig, er speelt een schouwspel af en hoor de
geluiden van de wind en de zee.
Daar loopt soms wat vee.
Myn moaie Amelan!!!

Mischa Den Braven

het vette slib
glijdt weg  

je ranke lijf
nog silhouet

schim tussen
vogels,
einder, licht

uit nevelen
doem je op

water weerkaatst
het geluk

spring
levend je lijf,
nu dichtbij

hoe vederlicht
til ik je op

goud straalt
de zon

zout,
tintelend op
je huid

het vette slib
glijdt weg 

Walter Jacob uit Assen

De zon, de zee en de lucht
Een wandelaar die in het voorbijgaan even kucht

Vogels in volle duikvlucht naar benee
Vallen haast te pletter op zee

Er is zoveel te beleven op het strand
Mensen wandelen er soms hand in hand

Je kunt er altijd jezelf zijn
vol vreugde of vervuld van pijn

De wadden zijn voor jong en oud
Ik zou het niet willen missen; voor geen goud!

Mevr. D. Groenewold uit Stadskanaal

Iets in het gastenboek schrijven valt niet mee.
We zeilden een week over de Waddenzee.
Overal Duitsers daar op de Wadden.
Alsof die thuis geen Wadden hadden.
De schipper en zijn maat hielden ons in touw.
Hij kende de kneepjes, z'n bootsjongen was een vrouw.
Vrouwen hoorden achter het fornuis.
Vrouwen hoorden in de kombuis.
We raapten kokkels, we visten.
Zolang we niet tegen de wind in pisten.
Als je je straal tegen de wind in richt,
Krijg je het terug in je gezicht.
Even wilde ik naar mijn eigen gezeik luisteren en viel van de pier.
Even moest ik fluisteren: "Even geen plezier".
Schulten Bräu Edelpils,
Brabant Party, voor elk wat wils.
Op een aantal eilanden gingen we aan wal.
Een zeiltocht die niemand ooit vergeten zal.

© 2006 Willem J. Bod uit Mierlo

 

Wat zijn ze mooi
Zij zijn ook best ver weg
Ik wou dat er een hier was zo`n ster
Want nu zijn ze best ver weg

He wacht! Ik heb een idee
Ik haal er gewoon een naar bene
Maar hoe ga ik dat doen hoe ga ik dat maken
Misschien met een touw en een paar haken

Hier is een touw en hier een haak
Nu nog even werpen?
In een keer raak!
Dat gebeurt ook niet vaak

Nu nog even binnenhalen
Poe wat is dat zwaar
Maar dat maakt niet uit
Want zo`n beeld is onbetaalbaar

Ondertussen stond heel het dorp te kijken
En ze zeiden
Wat mooi zo`n ster


Willem Lammers

 

---

 

Starend over de waddenzee..
verdwijnen al mijn zorgen..
Het helderblauw dat mijn ogen doet verwennen..
Het gevoel van genieten is wel even wennen...

Verboren krachten schuilen in de zee..
Veroveren je hart en nemen je mee...

Starend over de waddenzee..
Starend...
Starend...
Starend...


Jantine van Dompselaar uit Wieringerwaard

 

---

Het stille water
De blauwe lucht
Al m`n zorgen
die ik ben ontvlucht

De wind die fluistert
zacht jou naam
en fluistert
dat ik naar je toe moet gaan!

Ik zou het willen
oh zo graag
heel graag morgen
maar het liefst vandaag

De tijd
gaat snel voorbij
mijn allerliefste
was je maar bij mij!

Ik zou je zoenen
hier en daar
en na een dag
zijn we nog niet klaar!

De zon verdwijnt
de kou verschijnt
nog maar één daad
voor jij weer gaat


Raymond Verstege

 

---

 

 
Dagen, dagen rondgezworven
in een lang vergeten land.
Woorde in een mond, bedorven,
zijn begraven in het zand.
Van het allerhoogste duin
verdronken in de diepste zee.
De golven nemen, altijd dorstig,
mijn herinneringen mee.


A. Fransen uit Roden

 

---

 
Naarstig kijken naar mijn voeten
Rood verbrand door de zon
Loop ik hier over de wadden
Iets wat net nog heel niet kon
 
Mijn zonnebril zet ik op
Zuigend trekt het water uit het zand
De zon weerkaatst hier op de wadden
Dit hoort ook bij Nederland
 
Heb mijn hart verkocht aan de waddenzee
Met zijn geulen en zijn kwelders
Waar vogels rustig kunnen broeden
Dat kunnen ze niet elders
 
Ik zie jou in je zakken graaien
Samen kijkend op terschelling
De vraag druipt van je lippen
Elke dag draag ik jouw ring
 
Die de schoonheid van de wadden
Weerlegt in een stukje metaal
De waddenzee verblijft in mijn hart
Net als het eb word, ideaal


© 2006 Sandra van der Weg uit Best

---

Toeristen komen en gaan
voor waddenrecreatie.
Dierlijke witte gevogelte
zien dat als een consternatie.

Waddenhoppende indringers
en fietsende eilanders,
de meeuwen zeggen het voort:
Ga weg van ons woonoord!

Hun plotselinge nederlaag
een dierlijke hinder,
brengt de onrust gestaagd,
en roeit uit de toeristenplaag.

De natuur beslist
en de Waddenzee gist.
De mensen gaan weg
wanneer de vloed zijn ei legt.

Golven over de wadden
dansend met de meeuwen mee.
De ebvloed keert het tij.
De meeuwen vliegen weg, rij na rij.


P. van leeuwen uit Lienden

 

---

Op mijn rug in het hoge gras
kijkend naar de lucht
wolken kruipen voorbij
de wind slaakt een milde zucht

Ik zie je voor me in mijn gedachten
en dit beeld
doet me nog meer naar je smachten
wij samen hand in hand
tijdens een mooie zomerdag
lopend langs de waterkant

Genietend van het moment
en van elkaar

Ik vraag me af
wordt deze gedachte ooit waar?


Brigitha van Alem uit Uden

 

---

vandaag trekt de zee zich terug
ik zag hem gaan
onder een grijze meeuwenlucht

de pieren kropen toen omhoog

het wad strekt zich uit tot de dijk
ligt zich helemaal droog te likken

uit het water dat overbleef
schepten we garnalen

eilanden drijven op herinneringen
schreef ik in het harde zand


Willemien Mensinga uit Groningen

 

---

Ik hou van het strand, de lucht en de zon....
ik wou alleen dat ik er wat vaker naar toe kon.
Het is alsof je ontsnapt uit een kooi,
oh wat is de omgeving toch mooi.
De wadden wat moeten we er toch zonder?
Wat een geweldig natuurwonder!


Jannie Hofman uit Stadskanaal

---

 

nooit heb ik zoiets moois meegemaakt als de wadden,
wind, zee, strand, de stilte.
ik wist niet dat we in Nederland zoiets moois hadden,
heel wat anders dan hier in het zuiden, de kilte.
voor eens en voor altijd wordt dit mijn rustplaats,
mijn buitenplaats,vakantieplaats, ja mijn rustige badplaats!

 
Sonja den Ouden uit Vlaardingen

 

---

 

We lopen maar wad, we kunnen
nog niet zwemmen maar we redden
ons wel. Het zand zit

tussen allerjongste tenen
die bevrijd van schoenen, hopen
op dagen die in water vallen

om ze er vooral niet uit te halen,
op te duiken, kwijt te schelden.
De wind in de fuiken en de zon

in je haar, ik roep je nog -
maar wat ik zeg verdwijnt
uit ?t zicht en het schip heeft geen
idee: hoe mooi die zee

is, als het er zelf niet vaart.

 
Vicky uit Boxmeer

 

---

het vuur lokt in de nacht
als het zacht
haar spoor over het water trekt
de eilanders slapen
onder haar zachte schijn
waaronder ze weten
geborgen te zijn

Marlien Waijenberg uit Santpoort Zuid

 

---

Windstil waait er
Wad voor mij uit
De stilte oorverdondert
Elk geluid
In de slenk
Slaat schuimendkrachtig
De golven
Van de garnalenschuit
Langs de boeg
Beeldig in de schoonste mooiheid
Elk hun weg
Het zeegat uit

M'n benen bibberen
Van zakken pap
Uithardent tot ont-
Wapenend beton
Waarom waarom waarom
Hoe kwam het dat het ooit begon?
Nooit meer nooit meer t'rug vooruit
Maar enkel héén het eiland om

Gemaakt in het koffiehuis in Terschelling door Jet Heins & Arie Siebel

---

 

Geef me je hand.

 

En ik geef je het zand van het strand.

Van de rand,van het land.

 

Waar je op leeft.

Chaudron

---

 

 

 

Lopend in het zand
Duinen en zee
Warme zonnestralen

Aangespoeld stukje hout
Begin te schrijven
Komt geen einde aan
Hele strand vol lieve woorden

Dan wordt het vloed
Langzaam verdwijnen de letters
De woorden de zinnen

De inhoud vult het water
Ze worden opgenomen in de zee
Meegenomen voor jou

Staand in de duisternis in het hoge zand
Kijkend naar de witte weerspiegeling in het rustige water
Zie ik de zeelichten
Wetend dat jij mijn woorden hebt ontvangen

Dag licht, dag donker
Met mijn gedachten verder weg gezonken
Loop ik de volle maan tegemoet.

Marijke Keur

---

Hij stormt het strand op,
en huilt keer op keer.
Maakt de zee tot één schuimkop,
pakt de hoed van ?n heer.
Dan tolt hij door het zand,
met een innemend gebaar.
En als ?n onzichtbare hand,
speelt hij brutaal door je haar.
Met zijn krachtig gezang,
neemt hij deel aan je leven.
Duwt de tranen over je wang,
laat je genieten, laat je beven.

A.H. Fluitman

---

 

 

 

 

ik ben de zee.
kom mijn geliefde kom met me mee.
wij zijn dan samen.
samen niet alleen.
jij bent de zon.
ik ben het water.
het water dat in je brand hart.
en verlangt naar hitte en smart.

 

Juliet Graumans uit Breda

 

---

zomaar een dagje op het strand
liggend uit de wind in het warme zand
genieten van de zomerzon in alle rust
een dagje uit zomaar aan de kust
wolken drijven langzaam door de lucht
op weg naar hun laatste vlucht
ze drijven o zo ver
over zee van her naar der
ik hoor de branding bruisen
en de wind door het helmgras ruisen
er lijkt geen einde aan te komen
zo lig ik daar maar te dromen
in de duinen bij het strand
genieten van mooi ameland


Roelof Duinkerken uit Beilen

---

De horizon staart naar mij,
als een uitnodiging
om dichterbij te komen.
Ik wil er met mijn bootje
wel naartoe varen,
om de zee te vieren.

Maar verder dan een zandbank
kom ik niet, want de zee zakt en
ook de wind is gaan liggen.
Verdoofd door het geluid van
de golven, hoor ik even niets,
dan ruziënde scholeksters.

Ik begraaf mijn voeten in het
slik, om te voelen hoe scherp
de tafelmesheften kunnen zijn.
Visdiefjes duiken in
het water, leggen de zee stil,
net zoals de grote sterns.

Maakt het uit of je vanaf de hoogste
duintop de dijk ziet, of vanaf de dijk
naar de duinen tuurt?
Mijn blik reikt niet voorbij
de horizon. Meer kan ik niet zien.

Ik zal moeten wachten tot het water stijgt
en de wind weer gaat waaien.

Ingeborg Klarenberg uit Boxmeer

---

Ik loop langs de waddenzee
Mijn vader en moeder gaan met mij mee
Ik zie heel veel leuke dieren hier
Aan de zeehondjes heb ik het meest plezier
De vissen zwemmen heel snel in het water
Ze zwemmen in het rond
De meeuwen vliegen over het strand
En ik loop heel langzaam aan de kant
Ik wou dat ik er nu nog stond

Vince Verspeek, 8 jaar

 

 

---