De ingezonden gedichten worden geplaatst in volgorde van binnenkomst.
________________________________________

Winterse wadden overweldigend van schoonheid,
Rust, ruimte, stilte, .....knisperende, winterse stilte.
 
Het raakt mij diep,
De stilte in mij zelf, hoorbaar laten worden,
Kijkend naar de schoonheid,
Proevend van de zilte lucht,
Ruikend aan het droogvallend wad,
Luisterend naar de vele vogels en............. en de stilte,
Intens genietend, ... mij vol laten stromen,
 
De stilte in mij zelf hoorbaar laten worden,
Winterse wadden het raakt mij diep, in heel mijn wezen.
 
Er is maar Eén ding te doen vandaag,
Ervaar........ om morgen of voor altijd, wetend dat het er is, dat alles hoort te zijn.
        
"Het", .... zou anders niet zijn.

Harma Akkerman
________________________________________

troosteloos stort Waddenzee
haar tranenstromen over
bleke wangen van het strand

een gure pijn slaat wonden
de zee is woest gemaakt en
zonder schaamte lijdt ze

wat is de oorsprong van zo'n
groot verdriet dat niet te stuiten
is, nog niet bij lange na

de stortvloed van het water
verwijtbaar wintertijd, gaat
pas na maanden slijten

je zou toch zeggen dat het
ooit eens stopt, maar lente
huilt slechts minder luid

Anneke Wasscher
________________________________________

De enige manier om Drenthe te verdragen,
Is weten dat jij niet al te ver weg op mij wacht.
Je zuigende modder, je zoute water, je zandbanken.
Het kan mij niet schelen, niet ter zake doende details.

Jou deel zijn van de Noordzee, dat is wat er toe doet.
Jouw deel zijn van het grote onberekenbare geheel.
Niet door mensen te temmen kracht, van wind en water.
Deze echtheid waar geen Drentse vlakte aan kan tippen.

Ik weet dat ik je verwaarloos, je spaarzaam bezoek.
Doch begrijp dan, het zou slechts uiterlijk vertoon zijn.
Dat wordt al gedaan door de doorsnee andere.
Het is mijn liefde voor jou, het weten van jouw bestaan,

Dat mij de heide doet verdragen.  

Diny G.M. Stam
_________________________________________

Achter de dijk
doemt op
blauw, geur van zee
Stenen man
die neer kijkt
naar nu en passé

Stenen trap,
wind
kou
wandelaars

En wij
die in de wind
kijken
naar
wind op het water,
surfers in pakken
donkerblauw met witte rand,
wandelaars die wijken
en elkaar

Nog een keer turen
een schip, ruim, veer aan wal
dan weer
stenen trap af
dijk aan wal

© Antje van Schepen - Koopmans
__________________________________________

verliefd slik
ik me in
begaan
en begaanbaar

zo volledig
open sta ik
en  vrij
daar

blote hemel
lieve hemel

ik word
wad je
verwacht
van mij

door en
door waadbaar
ongeacht
de wantij

Ernie Kuijer
___________________________________________

Ben je me zoek ?   
ik voel me verloren   
ik zit op het strand   
was ik hier maar geboren!  

De wind is koud en guur  
ik kruip in mijn 4-wheel  
achter het stuur   
     
de wielen glijden over 't zand 
en ik voel me zweven  
op het uitgestorven strand
kom ik tot leven   
     
Ik stap uit    
samen met de hond   
ik fluit
de wind speelt met zijn oren 
hij kan mij niet meer horen  
     
De luchten zijn blauw  
dan weer wit of grijs
ik verrek van de kou   
dat brengt me niet van de wijs        
     
wonderbaarlijk mooi   
is het Terschellinger strand
een roofvogel met prooi
is net geland

Ik loop
en schop tegen de aangespoelde
rotzooi aan
niemand kan mij bewegen
stil te blijven staan      

Ik roep de hond
gaat hij mee ?
en tuur nog even rond
ook over de zee

De kou en de wind
drijven me naar de kroeg
daar is mijn kind
en het is nog vroeg

Ik ga zitten bij het kleine raam
en proef de bourgondische sfeer
nu voel ik mij niet meer eenzaam,
en vind mijn leven weer.

Ine Wilbrink
_____________________________________________

 

't Zuiverste water van innerlijke stroom
golft onstuimig wanneer de staat
van haar wiebelende roeiboot rijk
op de druipende steiger stapt.

Een ondiepte, bij eb een zandbank
om op te stranden, vast te lopen
het dwaalspoor te sparen en te dalen
langs de vloedlijn van regels.

Elke vlag is een mast en een zeil
op deze kust en overvolle kade
voor de majesteit van publiek
voor koningen die volk maken.

Hekken en bruggen gaan neer
en het spoor van doffe stappen
groeit in het bedauwde gras,
platgetreden cirkel: samenleving,

waar monden rimpelen en mompelen
op zijn zachtst gezegd onder water
gedrukt, stikken onder sterke handen.
Sturen met bolle zeilen en een roer

betekent heersen achter de dijk,
regeren met vlaggenstok en vlag.

Via staalkabel die weerskanten
van  kanaal, sloot, vaart verbindt,
dobbert het veer vol karren, fietsen,
van aanlegsteiger naar gene zijde

waar de delta vastloopt in golven
en wind op duinen vrijheid proeft.
 
C.P. Vincentius
____________________________________________

Dwarrelende sneeuwvlokken,
klingelende kerstklokken.
Buiten is het langer licht,
en kerstmis is in zicht.
De sneeuw valt op de daken,
en vormt een wit laken.
Het is verschrikkelijk koud daarbuiten,
de ijsbloemen staan op de ruiten.
Het sneeuwt, het hagelt, alles is nat.
Alles is wit en het is glad.
Ik zal maar niet naar buiten gaan,
de edelherten moeten al bijna truien aan.

Britt Bonnema, Terschelling (12 jaar)
__________________________________________

Starend,
voor me uit over het wad
Wapperen mijn haren door de wind
De zeelucht bereikt mijn neus
Herinneringen komen boven van mezelf als kind

Kijkend,
over het wad
Vaart de boot langzaam voort
Het geluid van meeuwen
Is het enige wat de gedachten nog stoort

Dagdromend,
over mijn verleden tijd
Spelend in het zand
Als kleine mensje
Onbewust van het mooie Terschellingerland

Marit Dijker
___________________________________________

Fluisterende dromen brengt de lucht met zich mee.
In gedachten terugkerend naar de rimpeling der zee.
 
Glanzende vlaktes gemaakt van nat zand.
Een scala aan kleuren glijdend door mijn hand.
 
De stilte doorboord door de roep van meeuwen.
Die als het ware mijn emotie uitschreeuwen.
 
Het levende kunstwerk een moment weer dichtbij.
Aan het goede denkend word mijn ziel even blij.
 
De afgelegen kustlijn, in mijn hart zo krachtig.
Overladen met inspiratie soms bijna te machtig.
 
Herinneringen steeds anders vervormd of geperfectioneerd.
Na vele jaren een belangrijke les geleerd.
 
Nooit meer teruggaand alleen nog maar vooruit.
Met de wadden stromend door mijn aderen, vlak onder mijn huid.
 
Kirsten Steins
________________________________________

Waarin zovele witte vogels vlokken
Hun snavels gedoopt in teer
De hoop in 't vooronder
Is niet meer

Kluwen nylon
Aangehaakte wier
Een albatros
Hoog en fier

De kust dichtbij
Machinerie op volle toeren
Ahoi schipper
Vanavond naar de hoeren

Elze Schollema
__________________________________________

Ik dacht nog even terug,
hoe wij voor dertig jaren,
hier met de kinderen waren,
bij de boot op wacht,
die ons naar Terschelling bracht.

Het eiland was nog rustig en vrij,
de kinderen, op de camping, de natuur dichtbij,
wij fietsten naar de Bosplaat en zagen,
hoe de zon net opkwam en de konijnen,
voor onze fiets, snel in het gras verdwijnen.
 
De uilen op de palen,
die de bosplaat overzagen,
zo fietsend over het schelpenpad,
tot aan het Amelander gat.

Terug lopend over het strand,
en langs de waterkant,
wat aangespoeld was door de zee,
namen wij soms mee.

Hoe wij gingen vissen op het wad,
bij laag tij, liepen naar de Mosselbanken,
en 's avond onder het genot van dranken,
de mosselen met vrienden op at.

Hoe het strand er nog verlaten was,
waar wij 's avond bij een vuur,
zongen van de mooie zomer en natuur.

Wij zijn na jaren weer terug geweest,
de drukte in de dorpjes leek één groot feest,
het strand met zijn rust,
had plaats gemaakt voor een drukke kust.

Al wat eens mooi was is aan het vervagen,
de welvaart heeft ook hier hard toegeslagen,
alleen de bosplaat was nog niet bezet,
gelukkig, ...hier had men opgelet.

J. A. Jansen
_____________________________________________

De Eems is een oase bij laag water.
Scholeksters vissen tevreden hun maal
bijeen op het droog gevallen wad.
In de verte zeilt een eenzaam schip

tussen het tijdelijke land door.
Het spiegelend oppervlak gaat over
in de laaghangende grijsblauwe lucht.

O mijn vlakke Groningerland
veilig achter dijk geborgen
jij brengt een zilte rust
in betoverende stilte.

fred (Gerard Frederiks)
_____________________________________________

't Wad. Een water van weelderig baden
Voor zeehond, vissen, krab en mossel
Van aangename stilte

't Geluid van de natuur

Meeuwen krijsen
Voedsel van 't veer

Op afgesproken tijden
Dag op dag en
Uur na uur

Waal. rivier van heerlijk stromend water
Met schepen varend van west naar oost
Vice versa. Uiteraard
't Geluid van de natuur

Vogels vliegen
Boven. Zwemmen

Wat beide gemeen hebben
Samen delen
Puur. Soms guur

© Annejan Kuperus
_____________________________________________

Speurend naar de fonkelvis
alle ziel en zeilen bijgezet
in dalen en herrijzenis

door de winden zoor en zilt
worden onze zwerfgedachten
zachtjes uit de tijd getild

de lange leegte, bleu en grijs
wijd van water, schor en slik
vult geheel deze winterreis

we steken door het Oude Smeriggat
het wantij poetst de plaat
om droog te liggen op 't Blauwbalgs plat

in zijn spiegelbeeld drijven wolken
gebarsten door de prielen,
rafelschuim en kolken

we wachten het mirakels gericht
dat in regelmaat het duister breekt
zie, aan de einder torent licht

met de aanzegger van de avondstond
ankeren we de Beerenburg,
onze voeten voelen weer vaste grond.

D.J. van Welzen
_____________________________________________

haar naam bracht visioenen van het noorden
met weidse meren en de grauwe luchten
de stille en zo eenzame gehuchten
haast onverstaanbare gezongen woorden

de torenklokken die zacht kaatsend beieren
bevroren vaart, us Abe op zijn noppen
de spijkerharde tegendraadse koppen
het klunen, skûtsje, wad, de kievitseieren

met zwijgzaamheid als deugd en niet als kwelling
doch toen zij sprak veranderde gestaag
mijn droomvrouw op de veerboot naar Terschelling

die klanken konden maar uit één plaats komen
daar stond mijn oude buurvrouw uit Den Haag
door dromen was ik in de boot genomen

Daan de Ligt
________________________________________

Texel met je mooie brede stranden
je geeft me zo'n lekker leeg gevoel
ik loop hier nu met koude handen
eindelijk weer eens zonder doel

Wind waait wilde golven in het water
stuivend zand kruipt in mijn oren
ik denk aan nu en niet aan later
alleen de zeewind wil ik horen

Duinen, strand en zilte moddergrond
de Muy, de Slufter, de grijze wadden
lopen wil ik, het hele eiland rond
net als toen we nog alle tijd hadden

Gerardo
_______________________________________

De wind waait door mijn haren
ik kijk naar de wadden en sta te staren
de sneeuwvlokken dwarrelen naar beneden
het is een mooi gezicht zoals ze de zee betreden
ze smelten samen ineen
wat een prachtig fenomeen
de zon begint nu heel voorzichtig te schijnen
en laat door zijn warmte de sneeuw verdwijnen
hij glinstert over de zee
ik geniet en kijk te vree
hoe mooi is toch onze natuur
nog zo rein en zo puur.
 
T.C.M. Boerrigter-Bezembinder